Zombiler

Bir gün geldi; şafak tan ağırdığında zombiler alışveriş merkezlerinden, gökdelenlerinden, lokantalarından dışarı, sokağa çıktılar. Sokaklar zombilerin oldu. Parklar, bahçeler; hamamlar, umumi helalar; dönerciler, börekçiler, barlar; camiler, kiliseler, havralar, cemevleri, tapınaklar, satanist yuvaları, pagan ormanları; okullar, üniversiteler, elişi kursları, dershaneler… Zombiler birbirleri ile savaşmadı, bir zombi gibi tek ve hür; ve bir kollektif bilinçmişçesine kardeşçe durdukları yerde durdular. Hem akıllarını hem yüreklerini fethetttiler. Zombiler dünya tarihinde insanlığın daha önce yapamadığı bir şeyi becerdi ve tek fikir etrafında birleştiler: Beyin.

Olan şey sadece beyne hayatın derinliklerinden gelen bir güven değildi. Zombiler beyne itikat etmişti. Beyne olan istek ve saygıları diğer bütün arzularını köreltiyordu. Azgınların libidosu iniyor, oburların iştahı kaçıyor, açgözlülerin gözleri doyuyor, miskinler beyin için çalışmaya can atıyor, öfkeliler beyinle oturuyor, kıskançlar önce birbirini beynetmeyi düşünüyor, gurulular beynin karşısında zuhura geliyordu. Beyin fikri zombiler için doğalarının özüne ulaşılmışlığın bir simgesi idi. En inançlıdan daha inanan, eşitlikçiden daha eşit, en özgürlükçüden daha özgür oldular. Bu beyne itikatle oldu.

Tarihin reddedilemez gücü diyalektik asasını zombilerin üzerine sürdüğünden kendilerinin insanlığın ulaşması gereken yer olduğundan emin oldular. Bütün bir insanlığın insanlıktan çıkıp zombi olmasını önemsemediler; çünkü beyin onlarlaydı. Bu arada telef olup gidenleri önemsemediler; çünkü beyin onlarlaydı. Zombilerin birbirinin aynısı olmasını zafer saydılar; beyin onlarlaydı. Aynıydılar; beyin aynıydı.

Hayat bir süblimleşmeler toplamı haline geldi. Asal gazlar asal sayılarla buluştu. Gazetelere sıvıların vefatı için ilan verildi.

Araçlar ve amaçlar birbirine karıştı. Zaman ve mekan diye birşey kalmadı. Tarih bitti. Tarih sonrası geldiğinde zombiler için herşey değişecekti. Tarihin ertesi günü raptorların şafağı sabah mahmurluğuna tat kattı.